Ouderraad

Soms word je overdonderd, overwelmd, overbluft, overmand, over… (overdrijf nu een keer niet, het is duidelijk) door wat je ziet. Bij mij is dat wanneer de kindjes elkaar graag zien. De knuffels dat die twee spontaan uitdelen, het doet een ouderhart sneller slaan om vervolgens te smelten.


Meneertje nummer 1 vraagt zelfs aan meneertje nummer 2 om met zijn oor te “prutsen” terwijl ze samen Brandweerman Sam kijken of met open mond staren naar het reddingsteam (Robocar Poli). Dit behoeft waarschijnlijk een woordje verduidelijking.

Meneertje nummer 2 heeft de onhebbelijke gewoonte om constant naar het oor te grijpen als hij op de arm of schoot zit. Eens hij deze beet heeft, beweegt hij jouw gehoororgaan tussen duim en wijsvinger als een perpetuum mobile. Wrijven, draaien, strelen, tegen het oorlelletje tikken, het klinkt allemaal heel schattig, maar ik kan jullie verzekeren dat dat het niet is wanneer hij voor de 6589ste keer achteloos uw oor probeert te pakken te krijgen. Zeker al niet wanneer hij voor de tigste keer wakker wordt ’s nachts en dit jouw verwelkoming is bij het troosten. Kopke op de schouder leggen en op de tast op zoek naar het ouderlijke oor.

Maar, zijn grote held, broer, meneertje nummer 1, die vraagt er zelf om. De eerste keer wisten we niet wat we hoorden. Hoe durfde hij? Totaal het gezag van moeder en vader ondermijnen. Hoe kunnen we ooit van die gewoonte afraken, wanneer hij vragende partij is en het zo in stand houdt?!? Die vraag stellen we onszelf natuurlijk niet, vertederd als we staan te kijken, elkaar aanporrend, op dat moment.

Ah kinderen. Het doet je nadenken vind ik. Ik merk dat ik veel meer dingen in vraag stel, nu ik vader ben. Doodgewone dingen. Dat komt vooral doordat meneertje nummer 1 soms ontwapenend eerlijke vragen stelt. Meestal geef ik dan een vrij algemeen aanvaard antwoord, maar de vraag blijft wel malen in mijn hoofd. Ik denk oprecht na over de zaken die hij in vraag stelt. Soms brengt me dat ook aan het twijfelen en stel ik de zaken zelf nog veel verder in vraag. Hijzelf is tevreden met het eerste antwoord dat ik hem geef en denkt er volgens mij ook niet verder over na, maar ondergetekende dus wel.

Om een voorbeeld te geven, in de afgelopen week stelde hij volgende vragen ’s morgens bij het afscheid aan de schoolpoort:

Papa, waarom moeten wij ons altijd zo haasten?
Papa, waarom laten de mama’s en de papa’s van de kindjes ons hier altijd achter op school en zijn ze dan snel weg?
Papa, waarom moet jij altijd gaan werken?

Zo simpel kunnen de vragen zijn. Zo voor de hand liggend is het standaard antwoord ook, maar nu kunnen jullie er zelf ook even verder over nadenken.

Moet het echt op die manier?

Bestaat er geen alternatief?

10 dingen over lijstjes die je nog niet wist

Overal op het internet vind je lijstjes terug van de meest uiteenlopende zaken, maar onderstaand lijstje heb je nog niet gelezen. Het zal je met verstomming slaan. Dit had je nu eenmaal nooit verwacht.

  1. Dit is een eye-opener, wekt interesse en doet je verder lezen naar puntje 2.
  2. Een bevestiging van het eerste statement. Iets minder voor de hand liggend evenwel.
  3. Deze wist je al. Jou kunnen ze niks nieuws meer bijbrengen.
  4. Tikkeltje absurd.
  5. Onverwachts wat hier staat. Zou dat echt kunnen?
  6. Dit is er over.
  7. Nu begint het echt melig te worden. De volgende punten zullen echt bij het haar getrokken zijn.
  8. Hoe kan dit nu in het lijstje staan. Het hoort er zelfs niet bij…
  9. Zo voorspelbaar. Dit kon ik uren, wat zeg ik, dagen op voorhand al vertellen.
  10. Lijstjes zijn irritant. Zelden lees je verder tot het laatste punt. Ze zijn haast nooit een correcte weerspiegeling van wat er zou moeten staan, laat staan van wat je verwacht.

Daarnaast zou ik een pleidooi willen houden voor eerherstel van de even getallen. Ik roep u allen op om even getallen niet langer te discrimineren. Zoals je ziet, 10 is ook een even getal, ik haalde het hierboven met opzet aan. Maar, eerlijk is eerlijk, het getal tien lijdt niet onder de lijstjes-maniakken-discriminatoren-der-even-getallen.

  • 3 dingen die je niet wist over…
  • 5 zaken die jouw wereld op zijn kop zullen zetten.
  • De 7 vetste dingen uit de frituur.
  • 9 onvergefelijke misstappen die deelnemers aan Temptation Island zullen zetten.

Zie je, 4 is dik ok. Grafisch iets minder mooi, maar meer dan dik ok…

Het kan echter nog makkelijker:

Stop met uw lijstjes!

Zeg wat je te zeggen hebt en hou het zo bondig mogelijk.

Ver(p)lichtingen

Rond de jaarwissel knepen we er een weekje tussenuit. Even weg van de feesttafels en op naar het warmere Zuiden. Warm is relatief, maar toch voldoende om goedgezind te worden bij het opentrekken van de gordijnen ’s morgens, af en toe een korte broek aan te trekken en een iets te opportunistische duik te nemen in het onverwarmde zwembad in de tuin. Schrap de iets maar uit voorgaande zin. Om de koudegraad te berekenen van het zwembad kan ik u weinig ruimte laten zien tussen duim en wijsvinger, als u begrijpt wat ik bedoel.


Bij onze terugkomst werd ik echter overvallen door een heel apart gevoel.

Voor wie zich afvraagt hoe snel vakantiegevoel kan verdwijnen, het duurt zo’n 1,5u. Al kan dit laatste wel afhankelijk zijn van de tijd die uw bagage-afhandelaar nodig heeft om uw bagage te bezorgen na de vlucht. Anderhalf uur heb je nodig om van volledige niets-moet-alles-kan-modus over te gaan naar niks-kan-alles-moet-toestand. Ik heb het voor u getest.


Opstaan met een leeg hoofd. Het is een zaligheid die best wat vaker zou mogen voorkomen. Geen verplichtingen, geen geplande zaken, geen moeten. De knop uit en we zien wel. Het plan was dat er geen plan was. En laat dat plan best goed uitgekomen zijn.

De bende van de dagtrippers trok zo naar een kasteel, een stierenarena, grotten met stalactieten en stalacmieten en het plaatselijke Sea Life Center op een minder mooie dag. Dit alles werd doorspekt met talrijke ijsjesstops, tapas, paella, wijn en Argentijnse steak. De kindjes konden hun hartje ophalen in hun eigen leefwereld van ridders, toreadors, speleologen en dierenverzorgers. De grote kindjes hadden voldoende aan de blinkende oogjes van hun nageslacht en de culturele/culinaire invulling van de dag.


Niemand moest ’s avonds gewiegd worden om de slaap te vatten. ’s Morgens moest geen wekker geplaatst worden. Iets wat we al meer dan 4 jaar niet meer doe overigens, dus dit maakte geen groot verschil. Het voordeel van slechte slapers hebben, is dat ze, ondanks de nachtelijke escapades, ook ’s morgens de weg naar ons bed weten te vinden. Een natuurlijke wekker, al blijft de smartphone toch op het nachtkastje liggen om de correctheid van deze wekkers te checken wanneer ze willen aflopen/opstaan. Het zou niet de eerste keer zijn dat we beneden staan terwijl het nog maar 2u is. Maar, geen nood om de wekker te zetten dus.

Dit alles is een zaligheid, maar verdween als sneeuw voor de zon, in ons geval jammer genoeg omgekeerd. De zon verdween voor de sneeuw en het mogen veranderde in moeten. De agenda werd bekeken en al snel volgde de vraag naar wie verplichtingen had en wie wanneer thuis zou zijn voor de kinderen. De dag en avondinvullingen volgden iets te vlot uit ons geheugen waardoor het ons toch wat overviel. We zochten in de agenda al snel verder naar de volgende vakantie.

Hoi april.
Blijf je niet te lang weg?

Een geheimpje en excuses

Ik moet jullie iets vertellen.

Ik heb lang getwijfeld. Zou ik het vertellen of niet? Niet dat jullie het niet mogen weten, maar ik dacht dat het niet helemaal legaal was.

Het begon al een aantal jaren geleden. Ik had er iets over gehoord toen ik net met de auto begon te rijden, maar op één of andere manier was ik de enige die het deed. Vandaar dat ik dacht in een schemerzone te zitten en dat ik van een soort gedoogbeleid van de politie kon genieten.

Ooit kwam ik namelijk een combi en niet veel later de wegpolitie tegen terwijl ik ermee bezig was. Die reden gewoon door. Ik werd zelfs niet scheef bekeken. Dus dacht ik dat het oogluikend werd toegelaten en de prioriteiten van onze blauwe vrienden elders lagen.

Tot vorige week. Ik had het opnieuw als enige gedaan en dacht, nu ga ik het toch even vragen, met het risico zelf gepakt te worden.

Dus stelde ik mijn vraag via Twitter aan de Federale Politie. Mijn handle is dan wel anoniem, mijn btw-nummer is dat niet, dus sowieso zouden ze bij mij terecht komen. Ik moet jullie niet vertellen dat ik de tweet met klamme handjes verstuurde.

Het duurde even eer ik antwoord kreeg. Ze moesten er duidelijk ook hard over nadenken. Hun antwoord volgde echter de volgende dag. Compleet met wettekst en al.

Vanaf dat moment was er geen twijfel meer mogelijk.

HET MAG!

Het is reglementair en volgens de wegcode. Ik kreeg er zelfs een pluim bovenop.

HET MAG DUS HE MENSEN, RIJDEN OP DE RECHTER RIJSTROOK.

Je moet het eens proberen. In het begin zal het een beetje onwennig aanvoelen, maar het is er zo comfortabel rijden. Ongelofelijk!

En sorry dat ik dit zo lang voor mezelf gehouden heb, maar…

Zorgeloos rondhossen

Na het eten kijk ik opzij.

Ik kijk naar mijn zoontjes.
Ik kijk heel vaak naar mijn zoontjes.

Gewoon.
Kijken.
Observeren.
En genieten.

De onbezonnenheid, het pure, zorgeloze van die twee kleine mensjes. Daar kan ik van genieten. Minuten, als u het mij toelaat, uren aan een stuk.

Ik wil hen zo lang mogelijk in die bubbel laten leven. Zonder (voor)oordelen. Want eigenlijk voel ik me een beetje schuldig. Laat dat beetje maar weg. Ik voel me schuldig. Omdat ik hen hier heb neergepoot. In deze wereld. Op deze aardkloot. Waar er van de onbezonnen wereld die ik als kind heb gekend niet veel meer rest.

Mijn onbezonnenheid ging verloren in 1998. Marc Dutroux was ontsnapt uit de gevangenis. Dat was de eerste keer dat ik als kind schrik heb gekend om alleen op straat te lopen wanneer het donker was. Ik herinner me dat ik ongeveer 500 meter moest stappen van de voetbaltraining naar huis. In dat traject zat een niet verlichte bocht met dichtbegroeide struiken langs de kant. De terugweg was een extra intervaltraining na de training. De spurtjes die ik in die donkere bocht getrokken heb, zijn ontelbaar. Michael Johnson kon een puntje zuigen aan mijn bochtentechniek.

Eens Dutroux terug achter slot en grendel zat beleefde ik opnieuw een zorgeloze jeugd. Als jongen opgroeien in de jaren 80-90 was een zaligheid. Ik kan me evenwel niet voorstellen dat ik mijn mini-versies dezelfde vrijheden zal kunnen geven als diegene die ik zelf mocht ervaren.


En daar voel ik me best wel schuldig over.
Wat niet wegneemt dat ik er alles zal aan doen om hen een zorgeloze jeugd te laten beleven. Zorgeloos, maar iets minder naïef dan toen ikzelf opgroeide.

Het zou leuk zijn mocht iedereen daar zijn steentje toe bijdragen. Zodat we, voor de tijd dat we hier rondhossen, er een mooie plek van kunnen maken, voor hen, onze toekomst, omdat wij hen hier hebben gebracht. Met alle liefde die in ons lijf en leden zit. Vol goede bedoelingen. Dat lijkt me nu nog eens een nieuwjaarswens om U tegen te zeggen.

Fijne feesten!

Meningitis

Iedereen lijkt de laatste tijd een mening te hebben.

Goed zo!

Alleen lijkt ook iedereen de laatste tijd deze mening te moeten delen, verspreiden, overal rondbazuinen, er hoog mee van de toren te blazen en deze ook nog als enige juiste en absolute waarheid te poneren.

nvdr: als je poneren kan gebruiken, altijd poneren gebruiken. 3 keer is daarbij de gouden regel. De gulden snede zo je wil.

Daarom even mijn mening over de meningen. Waarom? Omdat een stelling innemen makkelijker is dan een Nederlander van tussen een rij Fransen halen die “Jus d’orange” moeten uitspreken.

Eigenlijk is er maar één regel betreffende meningen:

Je houdt ze voor jezelf tenzij iemand er naar vraagt.

De afgelopen periode kreeg ik af te rekenen met meningen waar ik niet om gevraagd had, waar ik ook niet beter van werd, maar waarvan de respondenten het toch nodig achtten deze te delen.

Achteraf vroeg ik me af: wie wordt hier nu beter van?

De gesprekspartner niet, tenzij hij of zij het eigen geweten sussen meetelt of gelooft dat zijn of haar geluksteller de hoogte in gaat per keer dat ze hun mening delen.
Ikzelf zeker niet omdat de gedeelde mening de mijne niet was (op zich geen probleem) en als aanvallend en persoonlijk werd ervaren (iets meer een probleem).

Wie wordt hier dan wel beter van?

Stelt niemand zich dan volgende vraag: Als ik deze mening deel, hoe gaat die andere persoon zich dan voelen? Hoe zou hij of zij kunnen reageren? Wordt hij of zij er beter van als ik deze mening deel? Kan hij of zij er iets mee?

Blijkbaar niet.

Meestal gaat het scenario als volgt:

Ik heb een mening.
Wat nu?
Ah, ik weet het, meningske eruit gooien.

Ik heb nog een mening.
Wat nu?
Niet nadenken, nog een meningske eruit gooien.

Moving on met meningskes vormen en onberedeneerd etaleren.

Ik ben iemand die zwijgt wanneer iemand anders een mening deelt. Doe ik meestal, dat zwijgen. Vind ik nogal respectvol en zo. Maar als ik mij aangevallen voel lijk ik in de onmacht te verkeren om te reageren op het moment.

Om achteraf te denken:

Wat moet ik hier nu mee?
En dan zwijg ik opnieuw.
Kauwend op die woorden.
Verder zwijgend en peinzend.

Veelal eindigt het denkproces met de gedachte dat die andere persoon niet beter weet en ik de slimste moet zijn in zo’n situatie en dus verder mijn mond houd.

Maar die gedachtegang klopt dus helemaal niet. Door te zwijgen wordt de andere alleen maar gesterkt in zijn of haar overtuiging (zwijgen is toestemmen). Net daarom wil ik iets kwijt. Niet door er opnieuw een mening tegenaan te gooien en de andere te overtuigen van mijn mening.

Want laat me duidelijk zijn:
Iedereen mag zijn mening hebben.
Meer nog, iedereen mag zijn mening houden.

Voor zichzelf.

Ik denk er het mijne van.

mening

Mr Monkey & Mrs Butterfly out!

Het hoge woord is er uit. We hebben lang nagedacht hoe we dit konden zeggen, maar de woorden van Obama leken ons de beste manier.

WE STOPPEN MET MISTER MONKEY AND MISSES BUTTERFLY

3 jaar geleden startte ons avontuur. Vol enthousiasme en een tikkeltje naïef wat een webshop runnen allemaal inhoudt. Sophie met de liefde voor kledij en ikzelf boordevol zin in een (online) avontuur. En zo geschiedde.

De opstart was niet makkelijk. Een webshop online plaatsen is onvoldoende om door jouw klanten gevonden te worden. Naïef zoals we waren (dit blijkt een dingetje te worden, iets dat terugkeert) hoopten we op een vliegende start. Deze bleef uit, maar we bleven niet bij de pakken zitten. En als snel volgde resultaat.

De grootste en liefste klanten van de hele wereld werden jullie! Mensen die we, in de meeste gevallen, totaal niet kenden, maar die ons online en offline op één van de vele leuke beurzen, gevonden hebben! Super, mega, coole mensen, waarvan we de kleerkasten van hun minstens even super, mega, coole mini-versies mee mochten kleuren. Waarvoor onze oprechte en welgemeende dank!

Bedankt voor de lieve mailtjes, de warme woorden, de stoere foto’s en hartelijke aanbevelingen. Dat was het wat onze motivatie was om alle producten zo snel mogelijk online te krijgen, ’s nachts nadat onze dagtaak erop zat en onze kindjes in bed lagen.

Nu 3 jaar later zijn we een pak minder naïef (toch geen dingetje). We weten wat het is om een webshop te runnen, om iets op te bouwen vanuit het niets, om online iets neer te zetten, maar ook om heel erg dankbaar te zijn dat we mogen doen wat we momenteel doen.

En toch kriebelt er iets. Meer nog, het jeukt langs alle kanten. We willen onze nieuwe dromen kansen geven. De keerzijde van die medaille is dat we daarvoor deze droom los zullen laten.

Wat gaan jullie nu doen Sophie en Thijs?

Daarvoor is het nog even te vroeg en zullen we de komende maanden gebruiken om alle ideeën uit te werken, maar we beloven dat we jullie als eerste op de hoogte zullen brengen als we eruit zijn.

Om af te sluiten in schoonheid willen we jullie natuurlijk bedanken.
Zo kunnen jullie nog tot maart (tenzij we vroeger alles kwijt zijn) al onze kleertjes kopen aan -40% op de huidige collectie en tot -60% op de outlet.

Toon ons nog één keer welke fantastische klanten jullie zijn.

Veel shopplezier!

En merci.
Echt bedankt.
Oprechte, dikke dankjewel!!!

Sophie, Thijs, Lenn en Ferre

-xxx-

Appelhoek

Facebook, Twitter, Blogs. Ze staan er vol van. Je leest het overal op het internet. Fiere ouders die alle strapatsen van hun kinderen delen. Ik maak er mezelf ook schuldig aan. Het zijn nu eenmaal grappige en onschuldige wezens met pure gevoelens, extreme blijdschap lost uitzonderlijk verdriet af binnen de seconde, al gaat het ook in de andere richting op.

Eens ze beginnen met spreken komen de meest grappige zinsconstructies en versprekingen op het wereldwijde web terecht. Kinderlogica en niet vervoegde werkwoorden. De linken die in een kinderbrein gelegd worden. Ik zou er mijn veters niet willen strikken…

Waar ik me echter aan erger? Alhoewel, erger is een groot woord, ik lig er niet wakker van. Daar zorgen mijn kinderen wel voor. Maar ik vind het wel erg: ouders die de versprekingen van hun kinderen herhalen. Noem mij dan maar een mierenneuker, maar telkens als mijn kinderen een werkwoord niet correct vervoegen of een woord niet juist uitspreken, dan herhaal ik het correct.

Waarom? Ik zou mezelf ongemakkelijk voelen mocht ik het woord dat ze niet juist uitspreken onophoudelijk herhalen tot ze zelf geloven dat het correct is. Waarna andere kinderen, want zo puur en eerlijk zijn ze wel, er mijn kind op zouden wijzen dat zijn uitspraak niet correct is. Omdat hij het nooit anders gehoord heeft zou deze hardvochtig volhouden dat zijn woord wél correct is. Ik wil de kopstoten en catchgrepen die op het gesprek volgen niet tellen.

Toen ik net begon te lezen, benoemde ik alles wat er te zien was van reclameborden langs de straat, wanneer we er met de auto langs reden. Bakkerij De Witte, Slagerij Frank, Frituur Carlos (de lezers uit Sint-Andries weten nu dat we langs de Gistelse Steenweg reden), Appelhoek, … Appelhoek? Apotheek. Ter mijner verdediging. De apotheek lag op de hoek van de straat. De link na de eerste letters was dus snel gelegd. Vooral door de groene kleur van de reclame. Appelhoek leek logisch. Apotheek dus. Zelfde begin, midden en eindletters, maar een gans andere betekenis.

Enkele letters herkennen en er jouw eigen woord van maken, het is iets wat me nog altijd boeit. Spelen en knutselen met woorden. Ik denk dat het daar, op dat moment onbewust begonnen is. Een schop hoog en nog maar half kunnen lezen, maar wel mijn eigen woordenwereld makend. Vol korte verbindingen in mijn bovenkamer.

Ik ben benieuwd naar jullie woordverhalen!

Gooi ze gerust hier onder.

 

Katrien

Een #5woordenverhaal is een verhaal, zoals de hashtag het al laat raden, opgebouwd rond 5 woorden. 5 random woorden die lezers van deze blog doorsturen via het contactformulier. Ik denk er op voorhand niet over na en als zender van de 5 woorden krijg je een uniek verhaal.

Welkom in mijn brein. Ik ben even nieuwsgierig als jullie!

De 5 woorden van vandaag komen uit onderstaande tweet:

De luchthaven, voor velen een noodzakelijk kwaad onderweg naar hun bestemming, voor haar de plaats waar zoveel reisverhalen, anekdotes en levenservaring samenkomt, dat haar nieuwsgierige ik van overdaad voorzien wordt. Gulzig neemt ze alles in haar op. Ieder woord, iedere klankkleur. Met enige vorm van weemoed zuigt ze het enthousiasme uit de verteller. Ze beleeft alles opnieuw, zo goed en zo kwaad als haar voorstellingsvermogen het toelaat. In vogelvlucht reist haar brein de aardbol rond. Surfend op het plezier waarmee ook de spreker zijn avonturen herbeleefd.

Al snel bleek dat reizende mensen enorm selectief zijn in wat zij als wonderlijk of speciaal ervaren. Voor de ene kunnen dat unieke kunstwerken of natuur zijn, een ander wordt dan weer graag verwend op culinair of sportief gebied. Rust en ontspanning verdwijnen in het niets bij het groepje partyflighters die er net een weekend clubben en een muziek-overload op Ibiza opzitten hebben.

En toch is er één constante: de flikkering in hun ogen.

Of het nu over fantastische vergezichten, wentelteefjes of abstracte kunst gaat, waar passie is, zijn blinkende oogjes, een non-stop ratelende tong en enthousiasme. Bevlogenheid was op deze plaats mogelijk beter op zijn plaats.

Waar velen op zoek gingen tussen het gewauwel van de gesprekspartner door naar kapstokken om hun eigen verhaal aan op te hangen, maakte de oprechte interesse die ze toonde bij elk verhaal haar voor velen tot de lieveling van Zaventem.

Vertrekkende, aankomende en gestrande reizigers konden even terugduiken in hun herinneringen en zij kon ploeteren in het reisgeheugen, pootjebadend haar eigen zintuigen voedend.

Ook zin in een #5woordenverhaal stuur me jouw 5 woorden door via het contactformulier!